ალექსანდრე რონდელი თავის ცნობილ ნაშრომში: “პატარა ქვეყანა საერთაშორისო სისტემაში”, აანალიზებს სუსტი სახელმწიფოების გადარჩენის სტრატეგიებს. აღიარებს რა საერთაშორისო სისტემის ანარქიულობას, შესაბამისად ძალის პრიმატს, რონდელი ასკვნის, რომ პატარა ქვეყანას არცთუ ისე ბევრი არჩევანი აქვს. უფრო ზუსტად, მან თავისი ძალის ნაკლებობა ან რომელიმე კავშირთან მიერთებით, ან რეგიონულ ჰეგემონთან მიტმასნებით, ან კიდევ მიუმხრობლობითა და ძირითადი აქტორების ინტერესების დაბალანსებით უნდა დააკომპენსიროს.

      მულტივექტორული საგარეო პოლიტიკის პარადიგმა ამ უკანასკნელი სტრატეგიის ერთ-ერთი ვარიანტია. ქვეყანა, რომელიც ირჩევს ამ გზას, აცხადებს, რომ ის ყველა მხარისთვის გახსნილია და სურს მრავალმხრივ ურთიერთპატივისცემაზე დაფუძნებული ურთიერთობები. სუსტი მხარე აღიარებს ძლიერი მოთამაშეების უპირატესობას და მათი ინტერესების გათვალისწინების ვალდებულებას იღებს. სანაცვლოდ, ის ძალის ცენტრებისგან მისი სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობის, უსაფრთხოებისა და ეკონომიკური განვითარების გარანტირებას მოელის. მიღწეული სტატუს კვოს შენარჩუნება და დაცვა კი დიდი სახელმწიფოების პასუხიმგებლობაა.